Bu yazı 179 defa okunmuştur.

Hiç kimseyi -senden başka- affetmedim beni üzdüğü için… Aldanmışlığın yanlış anlamalardan ibaret olduğunu anladım. O yarı aydınlık sahnenin ortasında yaşlı gözlerime aldırmadan anlatıyordun, inanmamı istiyordun, bir kez daha sevmemi…

 

Yıllar değil bazen günler bile değiştirebiliyor insanları. Nasıl bir çıkmazdaysak? Ruhlarımız içimize mi kaçmış? Ve yeniden istenileni ve sevileni ortaya çıkarmaya mı gayretlenmiş?

Unutulmuş hislerin özlemi var bugünlerde. Karamsarlığın son demlerindeki umuda ihtiyaç var. Gözlerde birilerini arar bir hâl var. Yolunda tuhaf bir sancıya bürünmüş kelebekler var. Kabullendiğim ve fark ettiğim her şey… 

Kendimi anlayamıyorum şu günlerde…

 

Vazgeçmedim ki bir an olsun. Kırgınlığımın kalbini kırmayı da bilirim. Hiçliğini hissettin mi? Bu ezici duyguyu içinde eze eze, yumrukladı mı bağrını ellerin? Terledi mi hiç minik parmakların; boncuk boncuk? Ve putlaştı mı çehren ve ardından bedenin ve sonra sonra…

Hani bazen inanmaktan korkarsın. Güvenmek ateşli bir çember misali sanırsın da canının yanmasından korkarsın. Attığın her adım leke ya da gururundur. Ömür boyu seninle gölgen timsali…

 

İnce düşüncelerin geleceğe düş kurar. Çürümüş, yosun tutmuş bir tahta köprüden geçmek gibidir. Ehemmiyetsizlik kim bilir. Beklemeyi bazı bazı da bilmeden bekletmeyi de bildim. Ne kadar da doğru yarın güneşin tekrar ve yeniden doğacağı umudunu besleyebilmek. Damarlarında biriken kan damlalarının korkusuzca evet diyebilmesi. Sil-geç midir bilemedim ki. Ya da silinip geçilebilir mi? Geçenler ya da geçemeyenler var mıdır? Hiç sanmıyorum. Oturup da bunu düşünebilecek birilerini. Ama yok değil mi? Zaman mı kalıyor Allah aşkına? Sabah kalk git yok okula yok işe. Ya da kal evde sil camını pencereni otur aptal kutunun başına. Sonra okuldan işten argın yorgun gelinir eve. Yeni bir telaş başlar ertesi güne.

 

Bahaneler hazırdır masada...