Servet, kabaca dört şekilde elde edilebilir; birincisi, çalışıp çabalayıp helal yoldan kazanarak, ikincisi, çalıp çırpıp milleti soyarak, üçüncüsü, iktidar ve güç odaklarıyla girilen kirli ilişkiler sayesinde ve dördüncüsü de, miras yoluyla. Servet edinmede miras dahil diğer üç tanesi ciddi zaman alsa da, bugün en hızlı ve en yüksek oranda servet edinme yolu iktidar ve güç odaklarıyla girilen kirli ilişkilerden geçmektedir.

Helal yoldan kazananlara hayırdan başka diyecek bir sözümüz olamaz, ama milletin malını/parasını çalarak palazlananlar, emeğini/alınterini sömürerek servet kazananlar inancı ne olursa olsun kalemimizin hışmından kurtulamaz. Ne yazık ki devran, genellikle bu tip kimseler üzerinden döndüğü için örneği de çoktur, söylenecek söz de. Biz konuyu, “kirlenme” ekseninde müslüman camiayla sınırlı tutacağız. Adaleti ve eşitliği ilke edinmesi gereken, kul hakkı dendiğinde vicdanları titremesi gereken müslüman işadamları; son yıllarda kapitalist kulvarda inanılmaz bir ilerleme kaydettiler. Ancak manevi büyümeleri maddi büyümeleriyle atbaşı gitmedi/gitmiyor; tam tersine sermaye ve kazanç bakımından hızla büyürken, dini ve manevi değerler bakımından hızla küçülüyorlar.  Ne üretirken, ne kazanırken, ne harcarken artık İslami ölçülere riayet etme ihtiyacı hissetmiyorlar. Zira onların, çağdaş fetvacılardan(!) aldıkları kendi “yeni ölçütleri” ve artık “dindar ekonomi duayenleri” var.

Özallı yıllarda esmeye başlayan “libarelleşme” rüzgarları, açtığı yeni ve hızlı kazanç kapılarıyla kendi köşesinde münzevi yaşayan dindar işadamlarına bir yandan yeni ufuklar kazandırırken, bir yandan da kazanma iştihalarını kabartmıştı. Bu münzevi/dindar zenginler, 1990’lı yıllarda Refah Partisi’nin yükselişiyle birlikte, geçmişten gelen birikimlerini de kullanarak dönemin iktidar imkanlarıyla iyice devleşirken, bir yandan da yeni yetme sermayedarlar ortaya çıkmaya başladı. Refah Partisi’nin yerel yönetimlerdeki başarıları ve 11 aylık iktidar dönemi, Özal döneminin tecrübe ve birikimi ile birleşince, muhafazakar-islami kesimde zenginler daha zengin oldu. Bu eski kodamanlardan sınıf itibarı ile çok farklı olmasalar da (esnaf ve atelyecilikten gelme, hepsi dindar ve taşralı), aradan  “Anadolu aslanları” tabir olunan yeni bir sınıf sıyrılmayı başardı. Nitekim, bu gelişimin bir uzantısı olarak konjonktüre uygun bir şekilde, MÜSİAD ve Anadolu Kaplanları gibi muhafazakar/müslüman işadamlarını bir çatı altında toplayan oluşumlar ortaya çıkıverdi. Kısa bir zamanda devşirdikleri maddi ve siyasi güçle, 2000’li yıllarda çoktan iktidarın kapılarına dayanmışlardı bile. Müslüman işadamlarının gittikçe yükselen kazanma hırslarını ve iktidar ihtiraslarını AK Parti karşıladı. Liberalizme giydirilmiş “ılımlı İslam” gömleği ile müslümanların karşısına çıkan “yeni muhafazakarlar”, ortaya koydukları yeni protestan/kapitalist vizyon(!) ile dindar/muhafazakar kesimi adeta büyülemişlerdi. Giydirilmiş din kisvesi ile kazançta sınır tanımayan ve iktidara yanaşık düzende büyümeye cevaz veren bu yeni vizyon; din anlayışıyla yıldızı bir türlü barışmayan kemalist/laik/sol elit karşısında meşruiyetini (iktidar icazetini) dış odaklardan almaktan da çekinmiyordu. 2002’de gemi azıya alan “ılımlı dindar kapitalistleşme” süreci bugün neredeyse zirve noktasına ulaşmış durumdadır. Eski ile bağını koparan bu yeni sınıf, müthiş bir toparlanışla(!) (şahlanış mı demeli) kısa bir zaman içerisinde (sadece sekiz yıl) kendi dolar milyarderini, eklemlenmiş medyasını, sosyal/sivil kurumlarını, iliştirilmiş “aydınlarını, alimlerini, yazarlarını” çıkarmayı başarmıştır. 

Hasbelkader reel sektörde var olan, kalıcı olmakta ısrar eden (ya babadan kalma miras ya da kendi çabasıyla tutunan) müslüman sermayedarın kirlenme boyutları da haliyle farklılık göstermekte. Yeşil sermayenin engin hüneri ile gerçekleştirilen Avrupa çıkarması sonucunda vuku bulan “Holding faciası”nı da burada bir “kirlenme örneği” olarak zikretmek elzemdir. Avrupa’da mukim Türklerden toplanan paraların -pek azı hariç- ehil olmayan ellerde hünerle buharlaştırılması, büyük ortaklıkların “özel bilgiler” eşliğinde şahsi servete dönüştürülmesi dindar kesimin ekonomik performansını(!) göstermesi bakımından gerçekten destanlık bir olaydır. Ayakta kalmayı başaran Holdingler ise, hala ortaklarıyla olan sorunlarını çözerek sağlam bir zemine oturtmayı başaramamıştır. Şirketlerin işleyiş ve idaresinden doğan eksiklikler, hatalar, ahbap-çavuş ilişkileri ve gayrı İslami tutumlar da başarısızlıkları perçinleyen ayrı bir husustur.

Bu Holdingler dahil, düne kadar reklamın helalliğinde bile tereddüt edenler, reklam kliplerinde haramdır diye kadın oyuncu oynatmaktan imtina edenler, bugün tamamen şirazelerinden çıkmış durumdadır. Kadın çıplaklığından tutun da, müstehcen sahneler içeren kliplerden, “delikanlı kızlara” hızlı bir geçiş yapmışlardır. Bu dindar(!) kapitalist “hacıbabalar” için üretimde ve pazarlamada meşruiyet sorunu çoktan ortadan kalkmıştır.

Bu ekabir tayfanın destek ve himmetleri, iktidarın imkan ve nimetleriyle birleşince; ne yazık ki müslüman camiada rayından çıkmış bir ekonomik gelişme ve büyüme ortaya çıkmıştır. Üretirken helal-haram sınırlarına riayet etmeyen bir anlayışla hareket edilmekte; faizli işlemlerden, spekülatif kazançlardan, işçinin emeğini sömürmekten, kadın çıplaklığını ortaya çıkaran dış kıyafetler üretmekten ve cinsellik istismarına dayalı reklamlardan tutun da, gıda maddelerine katılan domuz etinden ve atık kemiklerden mamul zararlı ara maddeleri üretmeye/kullanmaya kadar liste uzamaktadır. Dindar (yeşil) sermayenin  ürün reklamları yıkıcılıkta, yozlaştırmada ve cinsellik istismarında kapitalist/liberal/seküler kesime neredeyse rahmet okutturmaktadır; erotik pozlar/hikayeler eşliğinde ürün klipleri, çıplaklığa dayanan kadın istismarı, çocuk istismarı, her türlü terbiye sınırını zorlayan “delikanlı kızlar” formatı meseleyi müdahale edilebilir olmaktan çıkarmak üzeredir/çıkarmıştır.

Servetlerine servet katmak isteyen bu "yeni muhafzakar/yeni burjuvazi" tayfası, tatmin olmayan bir kazanma hırsıyla sürekli tüketimi körüklemektedirler. "Servet tek elde dolanan bir meta (güç/devlet) haline dönüşmesin!" (Haşr Suresi 7) emr-i ilahisine isyan edercesine, kapitalist bir mantıkla daha çok kazanmak ve servet yığmak için her (liberal) yolu deniyorlar. Bunun için kapitalizmin yıkıcı üretim, piyasa, pazarlama ve reklam tekniklerini kullanarak sınırsızca üretimi körüklüyorlar ve doymak bilmez bir iştiha ile ürettiklerini satmaya çalışıyorlar. Daha çok ürettikçe daha çok kirleniyorlar, daha çok kirlendikçe daha yıkıcı (vahşi) davranarak daha çok satıyorlar; böylece kısır bir döngü içerisinde bir yandan tüketimi körüklüyor ve körükledikçe daha çok kirleniyorlar. Bu kapitalistçe tutku ile, devasa servetler kazanıyorlar, karlarına inanılmaz karlar ekliyorlar. Farkında değiller ama, “pazar ekonomisine(!)” dayalı bu sınırsız üretim ve çılgınca tüketim dünyasında hergün biraz daha inançlarını kaybediyor, biraz daha İslam’dan uzaklaşıyorlar.

Bir müslüman müteşebbis açısından, İslami ölçüleri ve ahlaki değerleri ayaklar altına almak pahasına; kendine ve ülkeye yetenden daha fazlasını  üretmek için çırpınmak doğru mudur? Haydi üretti diyelim, islam’ın hiçbir şiarına uymayan reklamlarla satmaya çalışmak ta ne oluyor? Ya insanları çığırından çıkaracak şekilde tüketimi körüklemeye ne demeli? Müslümanların sınırsız üretip sınırsız kazanacağına ve sınırsız harcayacağına ilişkin ayet ve hadisler var da biz mi bilmiyoruz? Nerede İslam’da öngörülen denge, tevazu, hayırda yarışmak, komşunun hukukunu korumak, infak etmek? Bir çırpıda sayabileceğimiz, halkımız arasında atasözü halina gelmiş ayet ve hadislerin, bu tutumlarla telifi mümkün müdür?

 “Allah alım-satımı (bey’a) helal, faizi haram kılmıştır.” (Ayet)

“Yiyiniz, içiniz, fakat israf etmeyiniz!” (Ayet)

“O mü’minler ki, zekatlarını verirler ve Allah yolunda infak ederler!” (Ayet)

“Faiz alıp verenler kabirlerinden şeytan çarpmış gibi kalkarlar!” (Ayet)

“Komşusu açken tok yatan bizden değildir?” (Hadis)

“İşçinin ücretini teri kurumadan veriniz!” (Hadis)

“Veren el, alan elden üstündür!” (Hadis)

Peki gerçekte durum nasıl gelişiyor? En yeşil renge ve “en tatlı” ürünlere sahip olan dindarlığı ile meşhur grubun hükmettiği servet bugün 5.000.000.000 USD (yazıyla; beş milyar dolar) civarındadır. Ve tadı aynı olmasa da aynı renkte (yeşil) daha bir çok dolar milyarderimiz var! Bir servetin gerçek büyüklüğünü bulmak için dünyada geçerli olan formül; vergilendirilmek suretiyle kayıt altına alınmış (resmi olan) servetleri, resmi olmayan bölümünü de katarak ikiyle-üçle çarpmaktır. Ülkemizde bu büyüklükte servetlere sahip müslümanlar olduğu için gerçekten hamd mı etmeliyiz? Erişilmez boyutlardaki servetleri, sürekli büyüyerek önü alınamaz bir güç ve iktidar aygıtına dönüşürken savinmeli miyiz? Devasa büyüklükteki servetleriyle, sınırsız üretimi ve çılgınca tüketimi körükleyerek, insanların emeğini/alınterini sömürerek kapitalizmi ayakta tutarken şükür mü etmeliyiz?